Het hele plaatje klopte, alles zou, indien het kon gaan zoals gepland, een fluitje van een cent zijn.... Eerst een korte vlucht met de nationale maatschappij vanuit Brussel naar Wenen, en vandaar met net genoeg transfert-tijd in een trek naar Bangkok. Neergezeten in het vliegtuig voor de eerste vlucht,een niet heel grote maar toch 4-motorige avro hoogdekker hoopte ik vurig op wat ik voorheen zag op een U-tube filmpje, nl dat de nogal saaie obligate demonstratie van veiligheidsvoorschriften door de stewardesjes zou uitgevoerd worden met danspasjes op "lady gaga" maar niets daarvan.... alles met Pruisse gestrengheid, en bovendien bleek de "captain" voor 102% van Aaaaantwaaarepe te zijn: geen gedistingeerd binnensmonds gemurmel van "ladies and gentleman, welcome aboard" en dan verder van mompeldemompel, maar een luid " leediees an' dzjentelman, weeelcoome on boaard of dees' fliejt" vervolgens de goed-nieuws-show, geen neerslag, goed zicht, ideale temperaturen en zo goed als geen turbulentie, Alles in even sappig aantwaareps Engels, no misteeeke abaawt dat. Mijn buurvouw aan boord is een Aziatische schoonheid pur sang, midden de dertig, maar om honingvliegen (want dat zijn toch alle mannen, niet ?) van zich af te houden is er een lege stoel tussen ons, en heeft ze zich listig als nonnetje vermomd...

Ondertussen zijn we opgestegen, al een kwartier onderweg, en de "kapitaain" laat zich nog eens horen. Met evenveel "cool" als voorheen weet hij te melden dat ze een probleem hebben met de "gear" en dat ze voor"sekjuuretyreesens" toch maar besloten hebben om terug naar Brussel te keren, we krijgen een echte noodlanding ! De stewardessen krijgen 1001 vragen te beantwoorden, en doen dat met een op hun gezicht gebeitelde glimlach, er is niets, maar dan ook niets aan de hand beweren ze, maar volgens mij hebben ze hun appelrode blos toch ingeruild voor een iets blekere variant, net zoals iedereen trouwens... De landing verloopt perfect, we zijn allemaal blij, en het mooie nonnetje dat er helemaal niets van begreep vraagt of we al in Wenen aangekomen zijn.....
No sis, we are back in Brussels, we maakten net een noodlanding, en nu word ze ook bleek... de mensen die Wenen hadden als eindbestemming krijgen bij wijze van sorry een maaltijd-voucher, de anderen krijgen een mondelinge sorry.... en mogen verder op hun kin kloppen, merci beaucoup Brussels airlines... Er worden herboekingen gemaakt, andere vluchten met andere maatschappijen, veel tralaliere, het kan ineens allemaal als vaneigens. En over onze bagage moeten we ons geen zorgen maken, die gaat automatisch, vanzelf, zonder enige moeite via zus en zo ook naar Bangkok, we mogen op onze 2 oren slapen. De transferttijd word er nu een van 4 uur in plaats van een uur en 50 minuten, maar dan kunnen we mee met een snelle luchtreus van Austrian, die het traject in 2 uur minder gaat afleggen dan oorspronkelijk gepland.

Oef, zondag om 11.00 vertrokken, en op maandag, een uur of vier in de namiddag ben ik "al" in Bangkok. Bij de bagageband word ik opgewacht door een lieftallige medewerkster van star-alliance, ze heeft een blad vast met daarop behalve de mijne, nog 2 andere namen. We zijn dus met drie sukkelaars wiens bagage dan toch op het verkeerde vliegtuig terecht gekomen is.... grrr ! Dit wordt dus wat modderen, want zonder bagage, noch de wetenschap wanneer ik hem terug ga krijgen, ALS ik hem al terugkrijg, kan ik ook geen verdere plannen maken... en ondertussen mag ik mij behelpen met een "emergency-kit" die ik kreeg op de luchthaven, er zit een tandenborsteltje in, tandpasta, shampoo, een haarborstel, zowaar een wit t-shirt XXL en een wegwerp-scheerapparaatje, dat van een dusdanig slechte kwaliteit is dat ik wens dat de maitresse van de CEO van star-alliance er 1 maand haar bikini lijn mee moet trimmen, veranderingen ten goede vergen soms drastische maatregelen....

Ondertussen zijn we al een dag of wat verder en is ook Grazyna aangekomen, werd het probleem opgelost, en kan de reis pas echt van start gaan ! Woensdag is dus de eerste echte dag zonder zorgen, met volop vakantiegevoel. We bezoeken het nationale sloepenmuseum, waar de koninklijke sloepen te pronk liggen, en gaan van daar uit naar "wat Arun", ofte de "tempel van de dageraad" Die niet gezien hebben in Bkk is zoveel als de Eiffeltoren missen in Parijs... Op de weg terug merken we beiden op dat de globale crisis ook hier zich heeft laten voelen.... in straten die vroeger bevolkt werden door zeg maar uitsluitend beroepsverkopers van van alles en nog wat, is het zowaar nog drukker dan het al was, maar nu zijn er een hele hoop mensen die verpatsen wat ze te veel hebben of wat ze denken te kunnen missen, en tussen het aangebodene een hele rits dingen die ook hier twee jaar geleden de vuilhoop op gegaan zouden zijn.... Het aantal daklozen en bedelaars is ook merkbaar in aantal toegenomen.

Vandaag hebben we ook tickets geboekt voor de nachtbus van donderdag op vrijdag naar Ubon Ratchatani, dicht bij de Laotiaanse grens. Daar gaan we dan eerst nog Hans en Dao bezoeken, lieve mensen bij wie we vroeger al gastvrijheid mochten genieten, en dan verder naar Laos, naar "ons" project, waar we toch al een jaar of vier mee aan de waggel zijn, maar eerst even terug in de tijd....

We waren voor de eerste keer aanbeland in de stad Pakse, in het zuiden van Laos, onderussen al weer een jaar of 5 geleden. Voortgaande op de commentaren in de trottersbijbel "lonely planet" was "the place to be" een guesthouse met de naam "sabaidy 2" ,wat zoveel als "goedendag" betekent. (niet de goedendag waarmee je iemand z'n hersens tot in z'n schoenen klopt, maar de vriendelijke wens.) De plaats werd (en word nog steeds) uitgebaat door ene mijnheer Villayvong Phimasone, (Vong voor de vrienden) en diens echtgenote, mevr. Phet . Vong is van het stel de meest zichtbare, het alom-tegenwoordige uithangbord dat er een beetje als een overjaarse hippie uitzag, en die zijn business, personeel en als het moet ook klanten met met rechtvaardige strengheid dirigeert. Mevr. Phet op haar beurt zorgt dan weer voor het administratieve deel, en is meer in de achtergrond aanwezig... Mr Vong is een kleinzoon van de eerste Laotiaanse gouverneur van de provincie na de onafhankelijkheid van Frankrijk, en het guesthouse is de voormalige gouverneurs-residentie, thevens de geboorteplaats van Vong. Tijdens de langdurige Indo-China oorlogen werd de toen nog jonge Vong weggestuurd uit het door oorlog verscheurde thuisland om te gaan studeren in een (toen toch) "socialistisch broederland" de volksrepubliek Polen. Daar hield hij een vlotte babbel in de Poolse taal aan over, en een Ingenieursdiploma dat hij eerst 20 jaar te gelde maakte in Frankrijk, alvorens terug te keren naar het vaderland (waar het ondertussen terug vredig was) om er zijn zaak op te zetten. Vong wéét waarmee hij bezig is, doet het goed én graag, en is in de regio de ongeslagen kampioen prijs / kwaliteit. (of weet U ergens een propere slaapkamer met wasgelegenheid voor minder dan vanaf pakweg 4(vier) €, of een heerlijk lekkere maaltidsoep voor 1 (jaja, één) € ??) Met een oprecht hart voor de noden en wensen van het (minder) jonge rondzwervende volkje heeft hij zich een plaats weten te veroveren in de herinneringen van velen, én in gerenomeerde reisgidsen uit vele landen.
Aan verschillende van zijn personeelsleden heeft hij zijn heilige vuur doorgegeven, sommige zijn er al jaren, en zij worden er naar plaatselijke maatstaven voor correcte prestaties correct vergoed. Die eerste keer dat wij daar uit de lucht kwamen vallen waren alle kamers bezet, en moesten we noodgedwongen naar ander onderkomen uitkijken, maar aangelokt door zijn gezellig terras en de gemoedelijke sfeer die er hing bleven we terugkomen. Zo kwamen we er achter dat hij ook eco-tours en trekkings organiseerde naar de trots van de streek, koffie- en theeplantages, en plaatselijke natuurlijke bezienswaardigheden: spectaculaire watervallen en overweldigende panorama's, maar ook details zoals indrukwekkende bloemen en insecten, waar ons dan op gewezen werd door Larn, één van de gidsen geboren en getogen in de streek. Laatst op het programma staat een bezoek aan Ban Kok Phung Tai, een dorpje (meer een nederzetting) dat niémand onberoerd kan laten, voor één of andere reden.
Vergelijk het maar met van je jeep of truck uitstappen, en van zodra je voet op de grond zet, het stenen tijdperk binnentreden. Het dorp word doorsneden door een weg, die alleen voor locals als dusdanig herkenbaar was. aan beide zijden van die weg woont een andere etnische minderheid: Katu en Alak, elk met andere zeden en gewoonten, zelfs een enigzins verschillende stamtaal. Naar onze westerse normen zijn de levensomstandigheden er uiterst primitief en on-hygiënisch, wat er resulteert in een kindersterfte van 25%, voor het 5de levensjaar. In deze voor toeristen menselijke zoo zijn er wonder boven wonder enkele hoge palen met zonnepanelen, enkele schotelantenne's, en hier en daar televisie-toestellen, maar verkijk U daar NIET op: Dit is géén teken van komende of verbeterende welstand, maar een cadeautje van de overheid, het is een moderne versie van wat men in het oude Rome "brood en spelen" noemde. Dit hebben ze te danken aan het feit voor hun "vrijwillige" betrokkenheid in de oorlogen, en omdat ze noodgedwongen hun nomadisch bestaan moesten opgeven. Van deze gemeenschap wist Vong dat hij "geld verdiende op de rug van de inwoners" door er bezoekers naar toe te brengen, en het was zijn wens iets voor die mensen terug te doen, maar dan iets "structureels en toekomstgericht." Een soliede nieuwbouw - basis-school voor de kinderen was het idee, er werd al wel les gegeven maar in zeer primitieve en mens-onterende omstandigheden, en mee daardoor wilden de door de overheid aangewezen leerkrachten er allen liefst zo snel mogelijk vandoor. We hebben toen besloten om ons mee in te zetten voor de realisatie van die wens, die haalbaar en ook betaalbaar was, door op allerlei manieren de nodige centen te vergaren. Het zijn echter niet alleen pluimen op onze hoed, er was ook de onbaatzuchtige hulp van velen voor nodig om te geraken waar we nu zijn: De officiele opening van de enige echte, nagelnieuwe en met liefde geboude BAN KOK PHUNG TAI PRIMARY SCHOOL is nakende ! yezz! Deze is voorzien voor maandag 1 november, dus eerst krijgt U nog wat te lezen over belevenissen van voor die dag.

We waren dus bij Hans en Dao, waar we al eens eerder te gast mochten zijn, en het was een prettig weerzien ! We waren er niet de enige gasten overigens, ook de zus van Dao, die normaal in San Fransisco woont was er, en de twee kinderen van een broer waren er ook op vakantie. het probleem van hun on-uitspreekbare namen van de 2 meisjes werd door Hans eenvoudig opgelost, hij herdoopte ze tijdelijk op z'n oer-Hollands in Poppie (7) en Moppie (2.5) ..... ziezo, probleem opgelost, iedereen tevreden. Leuk was dat Hans een zwembad in de tuin had laten aanleggen, we hebben er van mee mogen genieten, en van de avondmarkt waar hij ons mee naar toe nam om er een (stevige en exotische) heerlijke hap te eten ben ik blij dat ze niet in Belgie is of ik at me dood ( U heeft er geeen idee van hoe lekker een krokodille-sateh wel is !) Op de 23ste in de ochtend zijn we alweer op weg richting Laotiaanse grens, en verder naar de stad Pakse, minder leuk was dat er in de bus enkel nog "staanplaatsen" beschikbaar waren... de bus was dus eivol. Het is ook hier in de bus dat we voor het eerst kennismaken met Marcel en Karin, hij geboren in Jena, de toenmalige DDR maar nu wonende en werkende in "der Schweiz", zij Zwitserse van geboorte, verpleger en verpleegster. De komende paar dagen zullen we ze nog regelmatig terug ontmoeten en samen met hen optrekken. Even uitstappen aan de grens, het visa is nog maar een formaliteit, en hups, daar gaan we weer ! In het busstation van Pakse worden we al opgewacht door oude bekenden, Larn en Vong himself zijn daar om ons naar een gereedgemaakte kamer te brengen. We krijgen ook te horen dat we net op tijd zijn voor het meemaken van een festival, met grootse feestelijkheden, ter gelegenheid van het einde van de Bhoedistische vastenperiode die maar liefst 3 maanden duurde, maar niet zo heel overdreven streng is. Voor gewone gelovigen is het voldoende dat ze regelmatig bidden (heel vroeg in de ochtend en ook heel laat s'avonds) en dat ze zich van enkele "genotsmiddellen" (lees: alcohol, tabak) zo veel mogelijk onthouden. Voor de monikken gaat het er wat strenger aan toe, die moeten sowieso hun kostje al bijeen bedelen, maar mogen in de vastentijd maar "vast voedsel" tot zich nemen tot de middag.... daarna enkel vloeibare voedzame kost, zoals melk of een bouillon. Speciaal voor deze gelegenheid werden de monikken ook nog eens extra kaal geschoren, want hoofdhaar is een teken van menselijke ijdelheid, een zonde die vermeden dient te worden.
S'avonds is er dan het kaarsenfestival ( of festival van het licht) waarop mensen een of meerdere brandende kaarsen in de rivier stroomafwaarts laten drijven op kleine vlotjes, helemaal gemaakt van enkel natuurlijke materialen, en versierd met bladeren en bloemen. Ze zijn overal te koop, sommige zijn echt verfijnde kunstwerkjes, een ware lust voor het oog en de neus. De hele bedoening lokt (10) duizenden mensen, sommige komen voor de gelegenheid van heel ver in het binnenland, en bijna iedereen is op z'n mooist uitgedost, de dames in hun traditionele SIM, een soort wikkelrok vergelijkbaar met de Indonesische sarong, en geweven van de fijnste zijde (meisjes, gooi die strakke spannende en zweterige jeans toch weg aub, leve de sim !)

Op zondag worden er dan weer wedstrijden gehouden op de rivier Sedong, net voor de monding met de machtige Mekong Het gaat om bootraces, grote kano's voor de gelegenheid van een verse lik verf voorzien, prachtig opgetuigd met koppen en staarten van draken of andere mytische wezens, en voortbewogen door wel 40 roeiers die dat duidelijk al meer gedaan hebben: de peddels gaan in en uit het water aan een hels tempo, en dit met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Tromgeroffel geeft de juiste kadans aan. Vanaf 10.00 s'ochtends zijn er eerst dames- en daarna herenwetstrijden, met in elke categorie max. 3 boten aan de start Elke boot vertegenwoordigd een deel van de stad, een dorp of een buurtschap. Onder de aanmoedigingen en luid gejoel van een ontelbare massa op de kant geven de roeiers het beste van zichzelf, en dan, na een hevige inspanning gaat het er aan de finish sportief aan toe: de roeiers van de verliezende boot buigen collectief deemoedig het hoofd voor de winnaars, die op hun beurt dan weer applaudiseren voor de verliezers. Ondertussen is er in de straten een grote "braderij" bezig waar voor ieder wat wils is: Enkele zeer bescheiden kermisattracties, venters van allerlei plaatselijk lekkers (snoep van gevulde bamboe met kleefrijst en kokos, hmmm !) Er zijn balonnen in alle kleuren en formaten, behendigheidsspelen, maar er is vooral veel rommel van Chinese makelij dat de kids de ogen uitsteekt. Het geheel is goed georganiseerd, alles verloopt rustig en in vrede, en de aangekondigde bras- en drankgelagen lijken nogal mee te vallen. Wel vraag ik me af waarom er naast de politie nog een hele hoop militairen op de been moesten zijn met hun schietijzers duidelijk zichtbaar Op zondagavond, wanneer alles ten einde loopt en de verkopers hun waren terug beginnen in te pakken begint het duidelijk te worden wat een onoverzichtelijke massa rotzooi die bezoekers achter zullen laten....van een echt goed werkende opruimdienst is hier nauwelijks sprake, maar op maandagavond heeft iedereen blijkbaar voor z'n eigen deur geveegd, de straten zijn al voor een stuk opgeruimd !

Maandag 25/10 gaan we met mr.Vong naar Ban Kok Phung Thai, we gaan er eens poolshoogte nemen van de werkzaamheden voor de opening op 1 november, er is nog een week te gaan. Het schoolgebouw staat er, maar men is nog volop bezig met de afwerking, er word nog volop gezaagd, gehamerd, geboord dat het een lieve lust is, maar het zal klaar zijn word verzekerd (dit wil zeggen dat een aantal "finishing touches" zoals vernissen en schilderen pas zullen gebeuren na de plechtigheid) Tot mijn niet geringe verbazing is er op dezelfde site nog een tweede school gebouwd, dit met hulp van de Japanse regering. Het is een mooi geheel van 2 gebouwen met een sanitair blokje, geheel in steen, het oogt soliede maar de klaslokalen voelen bij gebrek aan voldoende daglicht wegens te kleine vensters eerder somber aan. Ons eigen project moet in omvang niet onderdoen, past architekturaal beter in het dorp, en is gerealiseerd met veel bescheidener middelen: Eens helemaal af zal het +/- 15.000 Euro (of 20.000 USD) gekost hebben voor een bibliotheek met 2 lerarenkamers, een waterput, sanitair, een schoolgebouw met 5 klaslokalen, en ook hier een lerarenlokaal en enig sanitair. Aan het Japanse project, dat bestemd is voor enkele jaren secundair onderwijs hing een prijskaartje van 60.000 Euro is me verteld....

Nu we er toch zijn gaan we even op verkenning in het dorp zelf ook natuurlijk, er zijn namelijk nogal wat zaken veranderd sinds ons laatste bezoek 2 jaar geleden.... Er werd om te beginnen zelfs gewerkt aan de toegangsweg naar het dorp, voorheen een haast onoverkomelijk obstakel, nu ge-egaliseerd over een traject van vele kilometers en voorzien van een laag verharding om toch enigzins comfortabel tot bij het dorp te geraken. Het is nog steeds geen West Europese autostrade, maar het is al wel een verschil van dag en nacht. Comfortabeler is het volop, maar een stukje "couleur locale" is verdwenen, en we kunnen al volop zagen tegen de nieuwkomers hier over de stoffige veleden tijd.... Op niet al te verre afstand van het dorp is een samenwerking tussen een Vietnamese en een Deense firma aan het resulteren in het uit de grond stampen van een splinternieuwe fabriek voor de productie van oploskoffie.... het gaat hier vooruit met rasse schreden. Om enige inkomsten voor de bewoners te genereren werd besloten om aan bezoekers een bescheiden "inkomgeld" van 5.000 LK te vragen, (ofte 0.50 eurocent) We ontmoeten er bewoners van wie we bij het vorige bezoek foto's namen, en die kunnen we nu bij wijze van cadeautje afgeven.... Als wedergift krijgen we vers geplukte banaantjes. Een vrouw is er bezig met het weven van een kleurrijke lap stof die bestemd is als huwelijksgift voor haar dochter, kinderen zowel als volwassenen roken volop de bamboepijp, tussen de huisjes en hutten door krioelt het van leven: spelende kinderen, een vrouw die rijst fijnstampt in een houten mortier, enkele runderen, kippen, varkens, geitjes, honden en katten alom.... het dorp in z'n gewone doen. Op de terugweg gaan we langs bij een ECO-school, een Canadees project. Hier word aan streekbewoners geleerd hoe ze van de basisproducten die ze fabriceren meer afgeleiden kunnen maken, en wat ze allemaal kunnen ondernemen om ze aan de man te brengen. (de bananenchips, en de pinda-sesamsnoepjes waren lekkerrr !) Ook het verbouwen van enkele nieuwigheden, en het opzetten van een micro-bedrijvigheid staan op het programma. De initiatiefnemer was niet aanwezig, maar de boel werd draaiende gehouden door Mathias uit Zwitserland en Ananda uit Columbia.
S'avonds, na een lange en vermoeiende dag worden we verwend met een "Korean bbq" een ervaring op zich, een combinatie van koken en bakken tegelijkertijd op een "vuurpot" die zich in een gat in het midden van de tafel bevindt.

De enkele dagen voor de opening knijpen we er nog even tussen uit, we gaan de streek van Champasak bezoeken, op zo'n 50 km van Pakse, en gaan we nog eens terug naar de pre-Angkoriaanse tempel van Wat-Phou, zeer aanbevolen om te bezoeken. We verblijven er in guesthouse "Vongpasseud" aan het tarief van 40.000 LK voor een kamer, ofte 3.5 Euro (voor 2 pers.) Dit is niet veel, maar voor die prijs is het er niet echt proper ook, het is "op het randje" De keuken van de dame des huizes verdient echter, aan even economische prijzen, alle lof, het is allemaal even (h)eerlijk, en de porties zijn niet anders dan royaal te noemen ! Wat Phou dus, we waren hier reeds enkele jaren terug, maar toen was men nog volop bezig met de site te ontdoen van on-ontplofte springtuigen uit de oorlog. rond deze zelfde plaatsen is men nu bezig met verschillende restauratie-projecten, met hulp uit India, Italie en Frankrijk. men kan er wel een blikje werpen, maar vanachter een bamboehek. Van honderden bewerkte steenblokken die hier her en der verspreid liggen probeert men een genummerde puzzel te maken, en deze terug in te passen in het gebouw. Eens dit deel voorbij, gaat het via eeuwenoude trappen steil naar boven langs in steen aangelegde terassen, het is een stevige maar gelukkig niet te hoge klim, het hele heiligdom is gelegen aan de voet van een met overvloedig groen begroeide berg. Al steigende gebeurt er nog iets anders met mij: het geheel voldoet namelijk perfect aan een West-Europese beschrijving van een verloren stad ergens in de jungle, en je staat hoogst persoonlijk op het punt deze te ontdekken. Er komt adrenaline vrij, en het Indiana-jones gevoel in mij krijgt de overhand.... ik wil overal in, op, onder, over, tussen en achter kruipen om te zien of daar ook iets te zien is, maar er zijn knoken, spieren en pezen in mijn lichaam die zeggen dat ik daar 30 jaar te laat mee ben, en me beter met andere zaken kan bezighouden..... Bij het zien tussen de brokstukken van een stuk prachtig bewerkte muur met daarin een (deur ?)gat, slaat mijn fantasie een beetje op hol.... Zou Von Danichen toch een beetje gelijk gehad hebben ?? zou ik in een andere dimensie terechtkomen als ik er door stap ? ik waag het erop, het is nu of nooit ! Linker voet eest, maar die komt helemaal niet in in een andere dimensie terecht, wel in een stevige drol van een of ander beest..... Laotiaanse dieren hebben helemaal geen respect voor heiligdommen in de brousse, en nu ben ik echt een beetje jaloers op Indi, die komt zoiets nooit tegen....

Ook zijn we gaan fietsen, de dag erna: onder een loden zon rijden we met gehuurde vehikels vanuit ons guesthouse terug richting Wat Phou, van daaruit slaan we een andere weg in, richting "het volgende stadje" Over het asfalt rijden is hier al geen pretje, iedereen slingert hier van links naar rechts om de vele putten en kuilen in het wegdek te vermijden. Sommige zijn van het formaat dat ze in het regenseizoen gemakkelijk als vis-kweekvijver kunnen dienen, gelukkig zijn ze nu goed zichtbaar. Het word echter avontuurlijker waneer het asfalt helemaal ophoud en er enkel nog een stoffige zandweg overblijft. Hoe stoffig die wel is merken we best als we nu en dan eens voorbijgereden worden door een vrachtwagen of busje: De zichtbaarheid is dan tijdelijk nul komma nul, we kunnen meteen ook meepraten over de smaak van het plaatselijke stof, en verder kruipt het in alle porien van je lichaam, een douche is dringend nodig....

Ondertussen zijn we alweer zaterdag, en keerden we terug naar Pakse, met de lokale bus: een redelijk overladen lichte vrachtwagen, waarvan het dak bezet was door nogal wat levend pluimvee, onze bagage kon daar dus niet bovenop. In de laadruimte dus, zo goed en zo kwaad het kon geplooid tussen zakken rijst, tassen met koopwaar, en onze rugzakken was er toch nog plaats voor een 20-tal passagiers, voor een rit over een weeral stoffig traject, maar de verharding is er in aanleg...

Ondertussen hebben we de inhuldiging van het schooltje al achter de kiezen, vanmorgen 1/11 om 07.30 zijn we er aan begonnen met een rit van nog steeds dik 2 uur naar het dorpje toe. In de week tussen ons eerste bezoek en nu werd effectief nog veel gedaan aan de afwerking, al de klaslokalen zijn van een deur voorzien, wat nog niet af was werd netjes gecamoufleerd, het meubilair is verdeeld in de lokalen, en er werd rondom wat opgeruimd ook. Voor de ingang van de school werd een dubbele boog gemaakt uit palmboombladeren, versierd met bloemen en balonnen, met daarvoor 2 versierde paaltjes waartussen het later door te knippen lint hangt. Boven de ingang van de school hangt een "welcome" gemaakt uit balonnen. Ook zijn er 2 partytenten, 1 voor de genodigden en dorpsbewoners, een voor de officielen, het ziet er allemaal heel netjes en verzorgd uit. Tientallen schoolkinderen vormen het publiek, en schoolkindergewijs zorgen zij ook voor het nodige kattekwaad dat alles wat losser maakt: hier en daar knalt een ballon, en er word gezorgd voor enkele onbestelde achtergrondgeluiden die duidelijk op de lachspieren werken.... Er werd bovendien zelfs gedacht aan een receptie, met water, frisdranken, het natuurlijk onmisbare "beer - Lao", en enkele hapjes. de bediening werd verzorgd door enkele van de schoolmeisjes die dat deden met een charmante, ontwapenende en natuurlijke eerlijkheid: Hier geen gemodder met kelners zo stijf als een eik, maar rechttoe - rechtaan Als er nog wat limonade in je beker was op het moment dat men met de flessen bier rondkwam, werd de beker aangenomen, op enkele passen afstand leeggegoten, en van een vers ijsblokje en bier voorzien, et voila vooral niet zagen, en gene zever. Diezelfde meisjes hadden de opdracht om aan een aantal mensen (waaronder ondergetekenden) een bos bloemen te overhandigen. In het nog steeds communistische Laos gebeurde dat met militaire flair: Er werd gesalueerd dat het een lieve lust was, maar met een lieve glimlach. Uiteraard werden er door een aantal notabelen ook toespraken gehouden, op regelmatige tijdstippen onderbroken door beleefd applaus, en werden er oorkonde's van erkentelijkheid door de Lao's Peoples Democratic Republic uitgedeeld. Mr Vong was zo vriendelijk om de toespraak die hij voor mij in het Frans had voorbereid maar meteen in het Laotiaans voor te lezen. Op het "moment van de waarheid" heb ik me er waarschijnlijk wat te snel van willen afmaken, terwijl de tweede persoon duidelijk meer ervaren was in het doorknippen van linten: hij deed er een viertal knippen over; aldus de fotografen rustig de tijd latend, terwijl ik aan een knip genoeg had........ Al doende leert men. Afgesloten werd er in het stadje Ta-Theng, (waaronder Ban Kok Phung Tai valt) met een maaltijd, een feestelijke Laab, het Nationale gerecht van Laos. Dit is een combinatie van een soepje, met op een bord apart gewokte groentjes, koude salades, en kleine stukjes vlees, redelijk pittig bereid. Dit alles word dan opgediend met gestoomde - of kleefrijst, en als desert maniok in kokosmelk, met ananas en banaan, hmmm !

Een woord van dank is hier ook nog op zijn plaats: Aan alle mensen die dit project mee tot een goed einde brachten, voor hun bijdragen groot of klein, in de vorm van materiele, financiele of morele steun, voor hun inzet en geloof in deze onderneming, om te geraken waar we nu zijn;

De Ban Kok Phung Tai Primary School werd op 1 november 2010 feestelijk geopend en in gebruik genomen !