Op 1 juni 1861 openden twee religieuzen, die in september van hetzelfde jaar tot zuster van Barmhartigheid gewijd werden, de meisjesschool te Zandvliet, gevestigd op het Hof van Kums. Deze beide pioniersters van het onderwijs voor meisjes waren: de zusters Dieudonné en Leocardie. In 1862 betrokken zij, met nog twee andere zusters een verwaarloosd huis in de Zilverstraat (Noordland). De communiteit bestond toen uit vier zusters: de Overste, Zuster Vincent gewezen algemene overste, Zuster Leocardie, Zuster Germnia en Zuster Michel In 1864 kocht het klooster een terrein van 20 are, grenzend aan het huis, zodat uitbreiding mogelijk werd. Deze uitbreiding was zelfs noodzakelijk, het huis in de Zilverstraat, waarin de zusters voorlopig onderdak gevonden hadden, werd meer en meer bouwvallig. Zodat besloten werd een nieuw klooster met school te bouwen. Omwille van het grote geldgebrek zou het echter tot in 1876 duren vooraleer de zusters hun nieuw klooster met school konden betrekken. Ondertussen hadden zij met heel wat moeilijkheden af te rekenen. Herhaaldelijk moesten zij verhuizen, nu eens omdat hun huis werkelijk onbewoonbaar was geworden, dan weer omdat de vroegere eigenaars van hun nieuw verblijf, waarvan men dacht dat ze vermist waren in Frankrijk, plots terugkeerden, een derde maal omdat de eigenaar van het huis waarin ze nadien een onderkomen gevonden hadden, onverwacht de huur opzegde. Al deze noodlottige tribulaties oefenden een slechte invloed uit op de gezondheid van Moeder Dominica die het Zandvlietse klooster bestuurde van 1866 tot bij haar dood in 1873.
De bloeiperiode van het klooster begint echter in 1876. Dat jaar werden de eerste twee pensionnairs aangekomen. 1890 telt het pensionaat reeds 20 kostgangsters, en werd, met het oog op nog verdere uitbreiding, aan de Noordzijde een nieuwe zijvleugel bijgebouwd. In 1891 kregen de zusters het beheer over de schoolgebouwen in de Molenstraat, en in 1895 werden de zusters officieel belast met het geven van onderwijs aan de gemeentelijke meisjesschool, welke uit de vrije meisjessschool gegroeid was. En het klooster grotie en bloeit. Een bewijs hiervan is wel dat over het klooster niets te vermelden valt tot in 1926, wanneer voor de meisjesgemeenteschool vier nieuwe klassen gebouwd worden, in 1931 worden worden hieraan nog vier klassen toegevoegd. In 1927 viert het pensionaat zijn 50-jarig bestaan. 10 jaar later, in 1937, is het opnieuw feest. Bij deze gelegenheid wordt besloten, het oude klooster helemaal te vernieuwen. In 1938 werd met het bouwen een aanvang genomen. De plannen voor het nieuwe klooster waren ontworpen geworden door architect van Severen. 27 maanden later, was de verbouwing voltooid. Het zijn echter niet de Zusters, wel de Duitsers die hun intrek in het nieuwe kloostergebouw nemen. De Zusters nemen hun intrek in de Keyserhoeve. Op het einde van de oorlog werd het klooster opnieuw, ditmaal door de Engelsen, bezet. Gedurende de oorlog fungeerde de kloosterkapel ook gedurende enkele tijd als noodkerk.
Het klooster groeit verder, er wordt een Franse Klas voor jongens ingericht door Zusters, en later Moeder Marca, onze meisjes leren de geheimen van mode en snit kennen in de naaischool, die thans reeds een volwaardige huishoudschool geworden is. Sedert enkele jaren worden ook regelmatig kinderen door de kinderrechter aan de goede zorgen van de zusters toevertrouwd.
Laat ons hopen dat de Zusters verder van rampen en onheil mogen gespaard blijven, en dat zij hun verheven taak in alle rust mogen volbrengen, de Zandvlietse vrouwelijke jeugd, naar ziel en lichaam, ten bate.
Bron: Zandvliets verleden |
